Wypaczona podłoga to najczęstszy efekt pośpiechu i zlekceważenia kilku podstawowych zasad montażu paneli winylowych oraz laminowanych. Producent zwykle precyzyjnie określa warunki układania, ale w praktyce wiele osób traktuje je jako zbędną formalność. Tymczasem właśnie drobiazgi decydują o tym, czy podłoga przetrwa lata, czy zacznie falować już po pierwszym sezonie grzewczym.

Podstawowym błędem jest brak zachowania odstępu od ścian i innych przeszkód stałych. Panele pod wpływem temperatury i wilgotności zmieniają wymiary, a jeśli nie mają gdzie się rozszerzyć, unoszą się na łączeniach i tworzą charakterystyczne garby. Szczelina dylatacyjna przy ścianie powinna mieć zwykle od 8 do 12 milimetrów i być zasłonięta listwą przypodłogową przymocowaną do ściany, a nie do podłogi. Kliny dystansowe wsuwa się na całym obwodzie pomieszczenia, również przy framugach drzwi, rurach i progach.

Drugi częsty problem to niewłaściwe przygotowanie podłoża. Panele winylowe i laminowane wymagają płaskiej, suchej i czystej powierzchni. Wystające grudki kleju, resztki zaprawy albo zapadnięty fragment wylewki powodują, że łączenia pracują w jednym punkcie i pękają. Przy winylu SPC wystarczy już dwumilimetrowa nierówność na dwóch metrach, żeby po kilku miesiącach pojawiły się szczeliny. Przed układaniem warto sprawdzić wilgotność podłoża wilgotnościomierzem, a nie tylko dotykiem dłoni.

Trzeci błąd to montaż bez aklimatyzacji i w złych warunkach. Panele powinny poleżeć w pomieszczeniu, w którym będą układane, co najmniej 24–48 godzin, w temperaturze zbliżonej do docelowej. Jeśli montuje się je w zimnym, nieogrzewanym wnętrzu, a potem włącza ogrzewanie, materiał gwałtownie się rozszerza i naprężenia rozsadzają zatrzaski. Podobnie kończy się układanie na świeżej wylewce, która nie osiągnęła wymaganej wilgotności. Wtedy nawet poprawnie wykonana dylatacja nie uratuje podłogi przed wypaczeniem.